• RAAD HIER DE VOLLEDIGE UITSLAGEN VAN DE WETENSCHAPSRACE
• ALS JE DE ACTUALITEIT VAN DE WERELD VAN DE HARDLOPER WIL ONTVANGEN VIA WHATSAPP, KLIK HIER.
DE WETENSCHAPSRACE, EEN EMPIRISME VAN NEGEN VIJFJARIGE PERIODES
Het leven wordt ingewikkelder, verplichtingen stapelen zich op en het is nodig paden te bewandelen die je vandaan brengen van plaatsen waar je altijd gelukkig bent en je op je gemak voelt. Maar zoals José Saramago schreef in zijn De reis van de olifant, en de briljante Portugese schrijver had gelijk, eindigen we altijd op de plek waar ons op wordt gewacht. Een jubileumeditie, een rond getal dat de kardinaliteit en de ordinale getallen overstijgt om tientallen jaren samen te weven, is zo verleidelijk als een reclamebuit om te ontsnappen aan de wirwar van de agenda en een terugkeer na een paar afwezigheden concreet te maken. Een jubileumeditie, ja, is een mooi motief. En zo’n 3000 mensen hebben dat duidelijk voor ogen en zelfs de dreiging van regen heeft hen niet tegengehouden.
De Wetenschapsrace voltooide dit zondag 18 oktober 45 edities met overwinning op de plechtige finishlijn van de Consejo Superior de Investigaciones Científicas voor twee atleten die bovendien bij de instelling werken, Daniel Hernando (30:36), Marta Maza (35:38), en het getal werd bereikt op een kille/sombere dag, met regen en af en toe wind, maar wel één van die dagen die je later herinneren in de verhaaltjes die nog verteld zullen worden. “Die hondenweer-dag bij de Wetenschapsrace”, en zo. Nou, de regen hield zich behoorlijk in. Maar het is onmiskenbaar dat de dag, in meteorologische termen, een kantelmoment in het seizoen is geweest. De allrounder Javi Lázaro, zo’n aardige vent, een van die mensen die met een glimlach door het leven surft, TeleMadrid’s verslaggever en spreker deze zondag bij start en finish, vatte het vooraf samen: “Het is de eerste dag van de herfst in Madrid.”
Het parcours, als vanouds. Tien kilometer die in verbeelding wel als een rechthoek konden worden gezien, hoewel de stedelijke planning later die hoekige integriteit wel te grabbel neemt. En, trouw aan zijn naam, veel wetenschap. De empirische les van het laten afglijden bergafwaarts, want als je sneller gaat dan nodig, kun je jezelf pijn doen; de empirische les om waakzaam te zijn voor de beklimmingen, want sommige zijn duidelijk zichtbaar, zij het kort; en nog meer voorzichtigheid voor de onderdelen die nauwelijks waarneembaar zijn, maar er wel zijn en je onverbiddelijk slijten, met kleine, constante tikjes op de batterij van je lijf. Dit alles heeft betrekking op de Paseo de la Castellana, dat in de loop die de Wetenschapsrace voorstelt een vier kilometer lang schuin vlak is. “La Castellana is geen vlakke weg.” Nee. En in 2026 kwam er nog een extra obstakel bij: minder dan twee kilometer voor het eind passeerde men door een gebied van de straat Serrano die in asfaltherinrichting verkeerde (en het liet nog een glimp zien van de oude bestrating, prachtig).
De Wetenschapsrace is voor velen ‘de CSIC-run’, een mooie onderneming met een vleugje wetenschappelijke methode, de beproeving van “naar beneden ga je los” en “naar boven rem je”; en een beetje sociale wetenschappen, filosofie of linguïstiek, als we daar eerlijk over zijn, omdat de metafoor die hij ons op het asfalt laat zien is dat de lange en onzichtbare klim langs het Paseo de la Castellana zijn hoogtepunt vindt precies daar waar het Ministerie van Economie, Handel en Bedrijf ligt, wat verwijst naar fiscus, belastingen, tarieven, tol en diverse uitgaven. Een proef die uithoudingsvermogen scherpt, die ervaringen oplevert waardoor je met veel betere grip omgaat met zijn fysieke bijzonderheden en vooral de zwakke plekken beter leert beheersen. Een race die ruggengraat opbouwt.
De Wetenschapsrace, ven, is een heuse aansporing voor de zintuigen, een uitnodiging om de geest te openen en je bewust te worden van hoe groot en divers de wereld is. Met elke stap ga je van de ambassade van Japan naar de Verenigde Staten, en van daaruit naar Portugal, in een oogwenk. Het avontuur biedt ruimte om oude journalistieke redacties te zien, neomudejar-stijl, paleisachtige gevels, bijzondere gebouwen, een paar kantoren met een multinationaal accent en een kosmopolitische, ‘skyliano’ omgeving die, door zondagse gebeurtenissen en het bewaren van tradities, tot maandag in rust verkeert. Sta mij toe hier geen terrein te noemen van een voetbalclub, wat op zichzelf al aandacht trekt zonder extra waardering; het is de eeuwigdurende erosie die voetbal uitoefent op de mediapresentatie van alle andere sporten op mediaal niveau, zoals bijvoorbeeld basketbal. De proef passeert langs het Ramiro de Maeztu College, de wieg van de Estudiantes basketball.
Voor velen is De Wetenschapsrace een onmisbare afspraak in hun jaarlijkse kalender van populaire hardloopwedstrijden. En voor vele anderen is het een terugkerende bron van winterkleding dankzij zijn technische lange-mouwen shirt, altijd met lange mouwen, uniek en kenmerkend. De Wetenschapsrace, simpelweg door het feit dat de instelling die het sponsort, immaterieel erfgoed is van de stad Madrid. En dat is het nog sterker nu dit zondag bevestigd werd, door het bereiken van vijf vijfjarige periodes van bestaan, vijf periodes die op hun beurt voortkomen uit eerdere pionierervaringen uit een eeuw terug.
De Wetenschapsrace, enkel door het feit dat de instelling die haar beschermt, immaterieel erfgoed van de stad Madrid is.
Daarom is het vreemd, moeilijk te begrijpen, dat wanneer de Gemeente Madrid een lijst opstelt van wedstrijden die op haar grondgebied kunnen plaatsvinden, met speciaal de nadruk op deelname van meer dan 5000 lopers, niemand een knipoog of gebaar naar deze proef ziet, terwijl deze strikt genomen uit de negentien gezegende evenementen voor 2026 is gebleven, sommige zo nieuw als een krachtige economische motor achter zich vandaan. Het is begrijpelijk, natuurlijk; men zou willen dat de gemeente probeert verkeersafsluitingen te beperken, extra politie in te zetten, de mobiliteit in de stad te beperken en disharmonie onder bewoners te voorkomen. Maar De Wetenschapsrace, die inderdaad in de Casa de Campo in 1980 werd geboren, is niet “een van de velen”. Sinds het huidige traject werd ingevoerd in 1989, in het kader van het vijftigjarige bestaan van CSIC, heeft de race met respect de golven en pieken van het fenomeen van populair atleten doorstaan, zonder zich te profileren, zonder zich de waarde toe te eigenen die het werkelijk heeft. De race heeft de centrale banen van La Castellana niet nodig; langs de rechterkant gaat hij voortreffelijk en hij klimt omhoog. De deelname verklaart niet altijd alles; traditie verdient ook een minimum aan respect voor al die jaren van bevordering van wetenschap, fysieke activiteit en populaire sport. Er komen nog maar enkele uren voorbij voordat je het in het bijzonder zelf kunt ervaren in de editie van 2027. Een race met een bijzondere atmosfeer.
• RAAD HIER DE VOLLEDIGE UITSLAGEN VAN DE WETENSCHAPSRACE
